Me

Մինչև հուլիսի 10ը դիմեք ու գնացեք Ճապոնիա

Ձմեռային դպրոց – Ասիայի քաղաքային կյանքի գեղագիտության վերաբերյալ

ARMACAD ընկերությունը տեղեկացնում է 2016թ. հունվարի 25-30-ը Ճապոնիայում անցկացվելիք ձմեռային դպրոցի մասին:

Ճապոնիայի Կիոտո քաղաքում անցկացվելիք այս ծրագրի կազմակերպիչները կարծում են, որ Ասիայում ուրբանիզացիայի աննախադեպ ալիքը կարող է ոչ միայն ճարտարապետների, ոճաբանների համար գործելու նոր հարթակներ ստեղծել, այլ նաև մտավորականների ու գեղանկարիչների. վերջիններս ստեղծագործում են՝ օգտվելով զանազան արտահայտչամիջոցներից՝ ներառյալ քաղաքային արվեստ, գրականություն, տարբեր ներկայացումներ, երաժշտությոն, կինո և այլն: Ծրագրի շրջնակներում անդրադարձ կլինի նաև ասիական քաղաքների ավանդական և ժամանակակից էսթետիկ բաղադրիչներին:

Ձմեռային դպրոցին մասնակցելու համար հրավիրվում են ասպիրանտներ, հատկապես արվեստի ու երաժշտության ոլորտից:

Ծրագիրն առավելագույնը 20 մասնակիցների հնարավորություն ունի: Բոլոր նրանք, ովքեր դիմել են նախքան վերջնաժամկետը, կտեղեկացվեն ընտրությունների մասին մինչև 2015թ. օգոստոսի 31-ը: Իսկ դիմելու վերջնաժամկետը 2015թ. հուլիսի 10-ն է:

Մանրամասներին կարող եք ծանոթանալ այստեղ Winter School - Mapping the Aesthetics of Urban Life in Asia: A Dialogue with the Arts
Me

на районе

час ночи в петербурге

зашёл в ларёк к знакомому уже азербайджанцу

- земляк, салам.

- барев, сколько?

- ты же ещё не знаешь, что я беру.

- всё равно.

- ред бул.

- четыре?

- один. и одного хватит.

- сигареты?

- не курю же.

- мужчина, не пей там, пожалуйста,- обращается к до этого незамеченному мной мужчине, пьющему пиво, явно купленное здесь же.

- бля... ну.

- кинули, говорит, меня ваши- азеры. пять тысяч вытащил, взяли и не вернули. я ему говорю- ты бля, молдаванин *баный, сам дурак. зачем свои пять тысяч с собой таскать и ещё им показывать? я причём, какие они мне наши? даже не знаю, о ком говоришь. домой иди, говорю,- рассказывает мне продавец

- эх. спасибо, ладно, спокойной ночи,- выхожу

А на улице всё тот же молдаванин жалуется другому, пьющему неспеша субботним вечером. И слышно только:

- да не розумію я тебе, що ти со мной на молдавском да на молдавском?!

Me

как стать олигархом | не совсем об этом

... а также о любви капиталиста к Марксу, о полумерах, приватизации и немного о русском роке рассказывал вчера российский миллиардер Алексей Мордашов


- Много разговоров про тех, кого называют олигархами. Ну, я один из тех, кого так называют, и у всех олигархов есть две общие черты. Все они очень умны и энергичны. Извините за нескромность. Кто этого не умеет, олигархом не работает!

3 апреля в Европейском университете в Санкт-Петербурге состоялась встреча с Алексеем Мордашовым, генеральным директором ОАО "Северсталь", одним из лидирующих фигур в списке российских миллиардеров по версии журнала Forbes.

030414eusp_09

Фото и мой текст отсюда.

Collapse )

- Мордашов – известная в России фамилия, но что думает Мордашов о Башлачеве, например?

- Я его совсем не понимаю, - сказал Мордашов об известном поэте и исполнителе песен, кумире многих любителей русского рока, – он был действительно интересным человеком. Башлачев в 27 лет выпрыгнул из окна. Он был, как и я, продуктом своего времени и среды. Ну, или был достаточно талантливым. Кто-то пошёл в организацию производства, ну а вот он пошел этим своим путем, но многие считают, что он был гением. Вообще, приятно любить мёртвого героя. Живые создают проблемы. Музыка у него разного качества, а вот стихи лучше, но я не очень разбираюсь.

- Спасибо, Алексей Александрович. Мы будем любить живых героев,- завершил встречу Олег Хархордин.

Me

племяннице

Шахин Наджафи - музыкант, реппер, рокер... всё это ни о чём не говорит. Шахин- поэт. И даже это не говорит обо всём. Шахин покинул Иран почти десятилетие назад. Его велено убить. Обещали щедро платить убийце. С ним не все и всегда соглашаются. И, как он сам говорит, он- опухоль, болезнь, у него нет цели, он не политик, но ему есть что сказать, он весь- протест. Про Шахина, возможно, я ещё буду писать позже и подробнее. А пока делюсь одной лишь песней... Произведением... Обращением к племяннице, которую он давно не видел. Это не лучшее, что есть у Шахина, но он и не пытается делать что-то в категориях лучше или хуже. Он просто пишет, он передаёт, поёт...

Перевод на русский сделал я, на скорую руку.



Collapse )
Me

(no subject)

Очень жаль всех близких и родных жертв и потерпевших от недавнего ДТП.
Жаль и водителя, очень. Не без вины его, и в каком-то другом случае, если бы и жертв таких не было, я бы, наверное, был больше всего именно на него и зол. Но сейчас жалко, потому что понимаю, что он-то уж точно без злого умысла, по неосторожности, рискнув и своей жизнью. Хотя, несколько нарушений, выезды на встречную полосу, должны были стать уроком. Жалко его, но сложно оправдать.
Всё довольно эмоционально воспринимается и мной, и многими в фейсбуке армянами. И есть две стороны вопроса: говорят, в России бы не было такого шума, если бы водитель не был армянином. Видят в этом предвзятость. При том, ведь и в самой Армении о ДТП в России не было бы разговоров, не было бы такого сочувствия к водителю, не будь он армянином. Так что, и здесь предвзятость.
Полиция, суд- уроды. Они унизили человека, могли одеть в более подобающее что-то перед тем, как вести в зал суда.
Армянские власти, посольство Армении в РФ, мягко говоря, расстраивают меня своим бездействием.
Комментарии к статьям и записям, на просторах российских сайтов, в принципе, не так перегружены антиармянскими или вообще ксенофобскими заявлениями, что приятно удивляет.
Очень неприятно видеть, как много молодых армян и армянок отзываются о русских в самых грубых и нетерпимых формах. Самые ужасные комментарии, которые я видел:
- да они те же турки, только белые, всегда таковыми были
- что они делают с человеком?! нам теперь так же относиться к русским, живущим у нас?
- он убил врагов, и я рад, что он убил 18 человек
Я не знаю, что именно нужно делать. Но я хочу, чтобы было правосудие, чтобы, независимо от того, насколько трагична судьба самого водителя, был наказан и он, если действительно виновен, чтобы были наказаны все остальные, по причине халатности которых всё случилось. И я бы ещё очень хотел, чтобы мэр Собянин набрался ума.
Me

(no subject)

Ընկերս նոյեմբերին ամուսնանում էր։ Բոլորիս կողմից շատ սիրված հայր Նշանն էր պսակադրության արարողությունն անց կացնում։ Աղոթք, գիրք, գրականություն, մեջբերում, իր կողմից խորհուրդ ու մտերիմ խոսքեր (անձամբ ճանաչում է հարսին էլ, փեսային էլ)․․․
- Տեր եմ,- կամաց արտասանում է Սաթենիկը։
- Չէ, Սաթենիկ ջան, դու տեր չես, դու հնազանդ ես,- ժպտում է հայր սուրբը։
* * *
Կիրակնօրյա դպրոցում հայերենի դասեր էի վարում։ Մի օր էլ կավիճը վերջացավ, աշակերտներին, որ հասակակից ընկերներս են, խնդրեցի սպասել, ինքս վազելով իջա խանութ՝ կավիճ գնելու։ Ետ գալիս էլ վազքով բարձրանում եմ չորրորդ հարկ, վերևից էլ հայր Նշանն է իջնում։ Արագ բարևեցի ու շարունակեցի վազել, հետո կանգ առա․ տգեղ է, գոնե, ոնց ասում են, ոտքս կախ գցեմ, տեսնեմ ինչպես է, ինչ լուր կա․․․ Ես բարձրանալով, նա իջնելով՝ խոսում ենք աստիճանների վրա։
- Էդ ո՞ւր ես շտապում։
- Կավիճն էր վերջացել, գնացի նորը բերեմ։
- Հա, դասերը լա՞վ են ընթանում։
- Հա․․․ ը, այո։
- Դե լավ․․․
Նորից եմ վազում վեր։
- Գևորգ, սպասիր, ո՞ւր ես գնում։
Ինչ է ուզում էս մարդն ինձանից, արդեն խոսեցինք։
- Բա կավիճը չօրհնե՞մ, նոր կավիճ է։
Չգիտեմ, կատակ է անում, թե չէ․․․ Հապաղեցի, մի քայլ ետ դարձա, իջնում եմ։
- Կատակ եմ անում, Գևորգ ջան։ Հաջողություն քեզ։
* * *
Սանկտ-Պետերբուրգում գտնվող Կրոնի պատմության թանգարանից խնդրել էին քրիստոնյա հայերի մշակույթի հետ կապված մի քանի առարկա բերել, մի քանի ամսով թանգարանում ցուցադրելու համար։ Հայր Նշանին խնդրեցի, տվեց։ Ամիսներ անց ինքս պիտի վերադարձնեի, բայց թանգարանն ինքն էր ուղարկել իր աշխատակցի միջոցով։
Համայնքում հայր սուրբին տեսա, հարցնում եմ՝
- Ամեն ինչ նորմա՞լ է, թանգարանը փոխանցել է արդեն Ձեզ իրերը, չէ՞։
- Այո, Գևորգ ջան։ Նամակ էլ էին ուղարկել։
- Դե, շատ լավ է, ես էլ անհանգստանում էի, քանի որ ինքս էի Ձեզանից խնդրել․․․
- Դե, ճիշտն ասած, մի լրիվ չեն ուղարկել, բայց դե հիմա․․․
- Հը՞՞՞՞․․․․
- Դե, թանգարան է էլի, էն էլ Պետերբուրգում։ Էսքան խաչքարն ու տոնացույցը ուղարկել էինք, մի Ռեմբրանդտ չէի՞ն կարող համայնքի համար ուղարկել հետը։
Me

(no subject)

В Баку, где не определились, с чего начинается родина, провели очередную встречу, где пытались растянуть границы родины вглубь соседнего Ирана, который во многом является родителем Азербайджана. Иранцы негодовали.

К 16:30 сегодня пришла новость, что посольство ИРИ в Азербайджане выразило своё недовольство... А через пару часов уже в Тегеране на ковёр вызвали посла бывшей советской республики Азербайджан, сделали строгий выговор, тот обещал передать всё в Баку.



На том, видимо, и остановятся. Ну не санкции же вводить против Азербайджана? В 1918м году тоже, когда республика выбрала себе название сопредельной иранской провинции (а там, в свою очередь, демократическое движение во главе с Хиябани поспешило переименовать себя в Азадистан, чтобы не ассоциироваться с республикой закавказских татар), власти тогда ещё каджарского Ирана просто 'негодовали'.



Ну а что им делать ещё?
Me

Օսահայ Առաքելափառ Եկեղեցու մասին

Էս տարի Սբ․ Ծննդյան գիշերը Օսեթիայի մայրաքաղաք Վլադիկավկազում էի․․․ Հարևան օսերին էլ համոզեցինք, միասին գնացինք հայկական եկեղեցու մոտ, որն, ի դեպ, Վլադիկավկազի սուվենիրային շուկայում մոտավորապես նույնն է, ոնց որ Էյֆելյան աշտարակը Փարիզի, կամ Կասկադն այսօրվա Երևանի համար․․․ Հասանք․․․ Լույս չկար, մարդ չկար։ Ձայն-ծպտուն չկար։ Հորս մոտ տեղի տերտերի համարը կար, անունն էլ Գևորգ է։ Զանգում եմ, գիշերվա տասներկուսի մոտերքն է, բայց զանգում ու հարցնում եմ՝ շնորհավոր լինի, տերտերն ապրած կենա, բա մեզ մոտ էսօր կարևոր տոն չէ՞․․․ ասում ա՝ հա, բայց էսօր բան չենք անում, միանգամից ամսի տասնութին թե տասնիննին եկեք․․․

Ապշած մնացի։



Հաջորդ գիշեր նույն օսերի հետ գնացինք տեղի ուղղափառ եկեղեցիներից մեկը, վատ չանցավ, չհաշված խելագար հավատացյալներին, որոնք մի կողմից ստիպում էին, որ խաչը համբուրեմ, մյուս կողմից էլ չէին թողնում, որ մոմը մի կերպ մի տեղ խցկեմ, տեղ չկար․․ ուղղափառ եկեղեցում հայկականի պես ջոմարդ-ջոմարդ ավազ չի լցրած, այլ հատիկ-հատիկ մոմերի համար հատուկ անցքեր են մետաղի մեջ արված։

* * *

Ամիսներ անցան։ Երեկ մորս հետ եմ խոսում հեռախոսով, ասում եմ՝ գնալու ե՞ք Սբ․ Զատիկին եկեղեցի։ Չէ, ասում ա, մեր տերտերն էլի չի նշում, ոնց որ, ասելա միանգամից ռուսների ու օսերի հետ կանենք։ Ասում եմ՝ ինչու՞։ Պատասխանը շատ հետաքրքիր էր՝

- Դե ասում են առաջ էստեղի ժողովուրդն արդեն սովոր էր ուղղափառների հետ մի օր նշելուն, հետո վերջին տարիներին հայաստանցիներն են եկել, տերտերն էլ է եկել, նոր բան են ասում, բայց հները սովորել են, որ ուղղափառների հետ համընկնում է, ու չեն ուզում նոր բաներ հորինել։

* * *

Էսպիսի բաներ։
Ճշտելու ու պարզելու հնարավորություն ունե՞ք, թե ինչու է Վլադիկավկազի հայկական եկեղեցին սեփական կալենդարով ապրում։
Me

Миссия востоковеда

- Да, мы будем отправлять на Ближний Восток студентов, умеющих стрелять.



Шуточный ответ директора Эрмитажа, декана Восточного фак-та СПбГУ М.Б.Пиотровского на вопрос о стажировках для студентов Востфака в регионе.
Me

Зороастризм, буддизм и этимология устами кандидата философских наук

Эльшана Агасиева: В Азербайджане его имя значится, как Зердушт, а религиозно-философское учение называется – «зердуштлик» (кстати, Зердушт и Азер – распространенные имена у азербайджанцев), «зер» – с азербайджанского – золото, «азер» – означает огонь, дош – означает грудь, душа. В переводе Зердушт – означает душа огня или золотая душа.

Возникает вопрос: Соответственно, зеркало переводится с азербайджанского, как «зер» (золото) и, собственно, кало. А распространенная среди русских фраза «принять душ» переводится, как «стать зердуштистом» - принять зороастризм?

Эльшана Агасиева: Название родины азербайджанцев – Азербайджан также состоит из слов Азер – в пер. – огонь, бай – уважаемый, джан – душа, то есть означает местность «души уважаемого огня»

Возникает вопрос: Следует ли из этого, что Биробиджан можно перевести, как «бир» (один), «оби» - сеть строительных гипермаркетов и «джан» - душа, то есть местность «души одного строительного гипермаркета»?

Эльшана Агасиева: На азербайджанском языке слово «буд» – означает ляжка, известно, что образ Будды всегда представляется нам сидящим на ляжках.

Возникает вопрос: Слово будильник удалось расшифровать кому-либо? Я не смог пойти дальше, остановившись на ляжке и неизвестном мне корне -ильник.